یتیم به کودکانی که پدر یا مادر خود را از دست داده‌اند گفته می‌شود. به‌طور معمول لفظ یتیم در مورد کودکان به کار می‌رود.

یتیم (جمع: اَیتام و یَتامیٰ) در اصطلاح فقهی کسی است که پدرش را قبل از بلوغش از دست داده است؛[۱] هرچند جدش زنده باشد.[۲] از نظر شرعی به کسی که مادرش فوت کرده باشد یتیم نمی‌گویند.[۳] در قرآن و حدیث، یتیم در معنای غیر شرعی و لغوی (به معنای انفراد و تنهایی و در انسان شامل کسی می‌شود که یکی از والدینش را از دست داده است[۴]) نیز استعمال شده است.[۵]